Bos días queridos lectores e lectoras desta nosa xeración. A miña exposición vai ser clara, breve e directa. Se teño que mercar un chicle, e obviando os millóns de sabores que nos ofrecen hoxe en día e limitándonos á fresa e a menta, eu vou elixir o frescor. Non fai falta que vos diga máis. Frescor=menta. Porque, que é o que buscamos ao mascar un chicle? Rebentar as mandíbulas? Encher de caries a boca? Non. Buscamos frescor e sabor. Algo que non se pode dicir que teñan os chicles de fresa, que, ollo, non me dis gustan, pero fáltalles algo. O primeiro e fundamental, a duración. A dos chicles de fresa é como un “polvo conejero”. Ñaca, ñaca, ñaca, ñaca e xa. Pola contra o de menta sería como unha noite de sexo pausado e apaixonado á vez por exemplo con… Grace Kelly (cando estaba viva, claro).

A menta transpórtanos a paisaxes de natureza salvaxe e plantas imposibles. Cascadas, brisa, limpeza, augas cristalinas. Algo así como os limóns do caribe pero na boca. A proba de que a menta sempre é mellor que a fresa, témola nas diferentes aplicacións alimentarias, e sobre todo no mundo da infusión. Imaxinádevos pedindo: “holamepones un fresa-poleo?” Soa a chiste, que non? Pois iso.

O chicle de menta dura máis, refresca a boca -ía dicir máis pero non, simplemente refresca porque o de fresa non o fai-, camufla mellor cheiros tipo tabaco ou similar, e en definitiva é un chicle máis natural que o de fresa. Creo que queda claro.
Así que ata aquí chega a miña exposición. Agora espero que sexades imparciais, que esquezades a vosa condición de txuristas ou anzonistas e votedes con sentidiño.

Un biko refrescante para tod*s. Incluída ti, Txurita.

TXURI DEFENDE- CHICLE DE FRESA

Ola meus reis e mais, e moi especialmente, as miñas raíñas!!!! Aquí estamos unha vez máis para facervos unha consultiña, que neste caso xa coñecedes, fresa ou menta? Pois ben, eu téñoo claro, fresa de toda a vidiña. Por que? Pois cóntovos, eu elixo a fresa porque me gusta o seu sabor doce, o seu arrecendo azucrado e ata a súa cor, que aínda despois de mascalo un pouco segue mantendo unha cor agradable. Para establecer unha comparativa co chicle de menta, debo dicir que do chicle de menta non me gusta o seu sabor, porque é demasiado forte e na maioría das veces PICA! E qué queredes que vos diga, que se fose que pica algún de cando en cando, coma os pementos de Padrón, pois aínda tiña o seu chiste, pero que che pique sempre pois a min non che me agrada demasiado. Outra das cousas que non che me gustan é o seu cheiro, que parece que estamos a tomar un medicamento, ou que a boca cheira a inferno e para tapalo metémoslle a mentaza toda para tapalo. E non vos quero nin falar da súa cor, que xa antes de metelo na boca ten un verde hospital moi desagradable, pero unha vez que o empezas a mastigar aparece unha cor moi moi moi moi parecida a E.T. cando estaba a morrer na beira do río, que tiña así como pinta de masa de carne podre, así como cunha cor de morto, brrrrrrrrr…!!!!

Fixándome agora no que o meu “partenaire” (…hai, carallo, que fino me quedou!!!!…), fala de “paisaxes de natureza salvaxe e plantas imposibles, cascadas, brisa, limpeza, augas cristalinas”, e canta razón ten!!!! Tanta, tanta que se en vez de estar a falar de chicles de menta falara de champuses para as guedellas tería o mesmo valor, fixádevos:

Champuses “Pelolimpo” unha sensación de “paisaxes de natureza salvaxe e plantas imposibles, cascadas, brisa, limpeza, augas cristalinas” nas túas guedellas.

Ou tamén se falaramos de produtos de limpeza para o chan, mirade:

Desinfectante “Kitacheiros” toda a esencia de “paisaxes de natureza salvaxe e plantas imposibles, cascadas, brisa, limpeza, augas cristalinas”.

Que deducimos de todo isto? Pois que unha vez máis o individuo de arriba, soamente se adica a regalar as orellas con tal de vender o seu artigo.

Fíxome tamén, que aquí o individuo vai e compara o sabor do chicle de fresa cun “polvo-conejero”. Ben, cantos de nós somos fillos dun “polvo-conejero”! Seguro que unha chea somos fillos dun acto tan precioso coma o “polvo-conejero”, e con isto quero dicir que tampouco foi algo tan malo o “polvo-conejero”. Quen non tivo algunha vez o impulso de desafogarse coma un tolo/a quedando despois duns poucos minutos cunha cara de parviño e cun sorriso de orella a orella? E non é nada malo, carallo, a ver se agora só valen os polvos de 4 horas, ou os de “cincosensacala”!!!!

Por certo, que me fixo que fala das virtudes do chicle de menta comparándoo “cunha noite de sexo pausado e apaixonado á vez por exemplo con… Grace Kelly”????? Pero meu ben, oh! Non sería mellor que puxeras os pes na terriña, home, e pensaras nunha noite destas que ti dis con homes e mulleres de verdade coma por exemplo Ari, Silvia, Rocio, Kefalay, Elianinha ou Castaño, que agora mesmo se me ocorren?

Anda, anda, que me parece a min que tanto chicle de menta o que fai é escarallarche o cerebro, que non dis máis que trangalladas. E sen intención de faltarche nin gaitas, déboche dicir que con tanta ida de olla empézateme a parecer a Aznar.

Xentiña, aquí a miña opinión, deixádenos as vosas e que gañe o mellor.

Bicosmil e apertas constrictor para todos e todas.

P.D. Paréceme que Aznar tamén come chicles de menta!!!!

Antón: BRAGA

Hoxe teño a bulla ben doada. E é que de tod@s é sabido que se di BRAGA. Sen dúbida. A explicación é sinxela. A braga ten que ser sempre singular porque obviamente o que protexe a braga é tamén singular. É dicir, se o que gardara a braga fosen dúas c****, teríamos dúas bragas, pero como a súa función é manter protexida unha soa c***, pois é unha braga. Estaredes de acordo conmigo non?

Imaxinádevos o exemplo. Chegamos a unha mercería e lle dicimos: ola, quería unhas bragas. Pois a dependenta ou dependente co seu ben facer e mellor atender, sacará do caixón varios modelos de braga. Pola contra, se lle dicimos: por favor quería unha braga, non terá confusión algunha e irá directamente a preguntar sinxelamente que talla queremos. Non hai fallo.

Ademais nunca poderiamos dicir: Faime dano a goma das bragas. Sempre nos ensinaron no cole que ten que concordar xénero e número, non? Pois imaxinádevos dicindo: “fanme dano as gomas das bragas. Cantas gomas? Cantas bragas? Un sinsentido”.

A pregunta entón é por que esa manía de pluralizar a roupa interior (tamén no caso dos gallumbos). Pois ben, eu penso que deriva de tempos lonxanos onde as mulleres poñían varias pezas de roupa a modo de BRAGAS. De xeito que, como era máis dunha pois aí si que utilizaban ben o plural. A cousa foi mellorando co tempo e as novas tecnoloxías e as mulleres deixaron de utilizar tantas pezas e deixárono NUNHA soa peza (de aí o de braga), chegando incluso a non utilizar ningunha co paso do tempo (véxase Marta Chavarri).

En definitiva, se queremos falar mellor e non meter a gamba en situacións tipo erótico-festivo (”podes baixarte a braga?”), médicas (”saque a roupa e quede só coa braga”), vacacionais (”marcho a Portugal, vou durmir en Braga”), etc etc… debemos dicir sempre sen dubidalo nen un intre BRAGA.

Por certo no DRAE non aparece o termo Bragas. Facede a proba.

Bikos singulares.

Txury: BRAGAS

Uuuui!!!! Perdoooooa!!!! Non sabia que estaba a falar cun lingüista, caralloooooo!!!!! (…aínda que de lingua vas sobrao, FALAFALA, que eres un FALAFALA!!!!…) Antes de nada, un comentario:

PAPÁ ESTÁ ENRIBA DE MAMÁ!!!!

Si, meus queridísimos lectores e lectoras, papá está enriba de mamá e iso é gracias a vós, que a pasada semana déstesme cos vosos votos a primeira batalla gañada contra este animal que é ÁnZonY, que é quen de dicir unha chea de barbaridades e quedar tan ancho. Unha vez máis, repito GRAZAS!!!! (…a ti en particular Rocío!!!! Luz da miña vida, estrela que me guía, bla, bla, bla,…)

E agora o que nos toca, que son AS BRAGAS!!!!

Si, si, si, si, si, de toda a vida AS BRAGAS. E senón fagamos un pequeno repaso mental da nosa vida e pensemos. Recordades cando de ananos agarrabamos unha barra e deixabámonos caer cara adiante para rematar dando unha volta completa? Pois ben, cando faciamos isto os rapaces, non había ningún problema, pero cando o facían as rapazas, aí si que tiñamos un problema!!!! (…ben, o problema o tiñamos nós, claro, que daquel tempo era ver unhas BRAGAS e aparecía en nós o “Efecto Pinocho”!!!!…) Cando Isto sucedía todos diciamos “Vinlle as BRAGAS a Fulanita Detal!!!!” ou “Viches que Menganita Detal (…a irma da Fulanita…) non leva BRAGAS!!!!” Pero non é necesario tampouco remontarse tan lonxe no tempo, non. Pensade agora que vos din: “Fumos un garito e atendeunos unha tía en braga” O primeiro que un pode pensar é que se trata dun chiringuito colombiano no que a paisana que está a atender pertence ás F.A.R.C. (Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia), e que leva posta unha especie de bufanda que lle tapa ate o nariz, pero nembargantes, se nos din “Fomos un garito e nos atendeu unha tía en BRAGAS” , aquí, a maioría da xente vai pensar nun puticlube onde as mozas pasean os seus cuíños en minúsculas BRAGUIÑAS. Eu, pola contra do meu estimado ÁnZonY, non son Lázaro Carreter e igual no meu falar cometo algún que outro erro, máis pódovos dicir que de toda a vidiña dende que eu teño uso de razón (…bueno, desde moito antes, que uso de razón aínda non teño de todo!!!!…) lembro escoitarlle a todo o mundo dicir BRAGAS, pero sempre ten que aparecer algún finolis* a cambiar o mundo. Ademais, éncheseche máis a boca a un dicindo BRAGAS, mira: “Arranqueille as BRAGAS a Fulanita Detal e volveuse tola!!!!” ou “Arranqueille a braga a Menganita Detal (…lembrade, a irmá de Fulanita!!!!…) e deume un pescozón”, que frase ten mais forza!!!!? Pois señoría non hai máis preguntas!!!! De toda a vida BRAGAS. E por certo, que o finolis* foi mirar o DRAE (Diccionario da Real Academia ESPAÑOLA) e o que di é:

Braga1.

f. Prenda interior femenina e infantil, que cubre desde la parte inferior del tronco y tiene dos aberturas en las piernas. Usada más en plural con el mismo significado que en singular.

Mira que es pailán, carallo, que fuches caer na túa propia trampa. Nada máis, meus bens, que vos mando un cesto de bicos e quedo á espera da vosa sabia elección.

P.D. Ningunha das Fulanitas e Menganitas que usamos para este blog sufriu ningún dano físico ou psíquico na realización do mesmo!!!!

*Finolis=ÁnZonY

¿Cómo colocar o rolo de papel hixiénico no porta-rolos: ¿co papel pegado á parede ou deixando un espazo entre a parede e o papel?, E dicir, ¿cara adiante ou cara atrás?

TXURY FERRER expón: Cara adiante

Unha persoa que se precie de selo terá que saber comportarse incluso fronte os máis complexos problemas da vida, e este de hoxe é un deses complexos problemas dos que falamos.

Si, si, o papel do váter ten só un xeito de colocarse e só un, non vale o outro. Refírome a descolgar o papel pola parte dianteira do soporte ¿Por qué?, Para entendelo só é preciso ter dos-deditos-de-frente. Se vostedes colocasen o papel máis preto da parede, estarían arriscándose a que as bacterias poideran adherirse á súa superficie deste e pasarían directamente ós seus anos e dalí vai ti saber a onde!!!! Terrible, só con pensalo tremo. A cantidade de enfermidades que se poden coller!!!! Pero isto non é todo, non,!!

Fixémonos agora na dimensión estética da colocación. ¿Déronse vostedes de conta de que a decoración do papel hixiénico está pensada única e exclusivamente dende a colocación dianteira? Se non, non poderiamos desfrutar nin por un segundo do canciño de scottex!

E non nos quedemos aquí. O papel ten xa as súas liñas de corte para sacar os cadradiños que precisamos para a limpeza dos nosos anos. Pero ¿que ocorre cando sobra un cadradiño?, pois que vostedes mesmos deben cortalo. Coa colocación dianteira, cun simple movemento seco cara arriba faría o corte perfecto aproveitando deste xeito o rollo, o cal lles suporía un aforro considerable ó cabo do ano. Se o fixeran empregando a colocación traseira, precisarían as dúas mans para rachalo deixándoo feito uns farrapos, convertendo o seu cuarto de aseo nun lugar desagradable.

Así que, para evitar infecións nos seus anos, para transformar o seu váter, para poder desfrutar da decoración do seu váter dun xeito pleno e para aforrar uns euriños, penduren vostedes o papel pola parte dianteira do soporte e serán mellores persoas. Dilles isto un que sabe.

Moitas gracias, meus moi estimados e intelixentiximos lectores!!!!

ANTÓN LEZCANO hoxe rebate e conclúe: Cara atrás

Efectivamente, Txury. Tes toda a razón do mundo. Unha persoa que se precie de selo terá que saber como colocar correctamente o papel-do-váter. Iso é o ÚNICO que tes razón, porque a sarta de barbaridades que soltaches, ben poderían estar catalogadas no libro Guinness a saber en que categoría:

1: caralladas
2: vende fume
3: charlatáns de feira
4: pelotas -de facer a pelota- que das outras vexo non che faltan para soltar tremendos despropósitos.

Imos por partes. Descoñezo se vives nunha jaima ou nunha caravana estilo ianki, pero na maioría dos casos os cartos de bano da xente á que te dirixes, teñen perfectamente adecentadas e hixienizadas as paredes. Para iso naceu o Mr Proper.

Unha vez aclarado este concepto básico-básico, paso ao segundo punto.
Non vexo nada malo en precisar as dúas mans á hora de cortar o papel. É máis, non quero nin imaxinar que fas cortando o papel cunha soa. ¿¡Onde terás a outra?! Que se saiba, os humáns veñen de serie con dúas mans. É moito máis preciso e aforrativo porque cortas polo punto exacto cunha precisión do 100%. Aínda que claro, que si o que che gusta é deixar á pobre Amazonia deforestada nun lustro, alá ti e a túa conciencia.

O punto sensiblero-de-todo-a-cen do canciño de Scottex nin o vou tocar da risa que dá. É tan pobre que non o firmaría nin Enrique del Pozo. Se tan implicado estás en que se lle vexa a marca a todo o que consumes, pois nada, lembra fumar sempre co logo do cigarro cara ao frente, ou escribir coa marca do boli cara arriba, ou falar sempre co mans libres para non tapar coa orella o logo do móbil.

Parvadas. Todo parvadas.

A razón pola que é preciso colocar o rolo cara atrás é ben sinxela. Cantas veces veríamos pola rúa a unha pobre persoa arrastrando sen darse conta un anaco de papel hixiénico no zapato! Pois ben esa persoa o máis probable é que o colocara coma ti. Cara adiante. E é que se o colocas dese xeito antinatura, tes a máxima probabilidade de enganchalo con calquera .

Iso por non falar da nula contaminación visual que ofrece o papel pegado á parede. Intégrase perfectamente no entorno. E non un papel que cada vez que pasas ao seu carón fai piruetas no ar e desentona coa paz que ofrece un sitio tan íntimo como o WC.

Vouche dar ademáis a derradeira (e aplastante) razón para colocalo á miña forma. Desafortunadamente moitas veces o papel exténdese máis da conta e hai que volver recollelo no rolo. Pois ben, fai a proba. Coa miña colocación, cun par de lixeiros toqueciños cara abaixo no centro do rolo, xa se recolle de vez. Do teu xeito, aparte de ter que facelo cara arriba, que é incomodísimo, tes que sacar o rolo porque non tes superficie onde empurrar. Fai a proba e verás.
En fin queridos lectores, facede como vexades, pero penso que queda clarísimo que o papel, SEMPRE, pegado á parede. Por comodidade, por estética, por rapidez…

Aínda que é igual, porque o máis probable é que coma sempre, o rolo quede fora do porta-rolos.