Así de conciso me enfronto a esta pregunta. Si que mexo na ducha. O porqué? Por que non? Cal é o problema de mexar na ducha? Cando realizamos a acción de miccionar na ducha, o peor que nos pode pasar e que o noso propio mexo caia por riba de nós, e non podemos dicir que chove porque sabemos de sobra que o que nos cae e pis e que inda por riba é noso. Pero lonxe de dar noxo, esta acción o que debería dar é gañas de repetila unha e outra vez polos seus beneficios. Explícome. De todos é sabido que o mexo ten un alto contido en UREA. A urea é unha sustancia da que se fixeron moitos estudos e todos eles demostraron que é súper beneficiosa para a nosa pel. Si, si, si, si, así como o escoitades. Moitas das cremas que nas farmacias se venden para deixar os nosos pelexos relucentes e louzáns están compostas, nunha baixa cantidade de pis.

Pero non vaiades pensar que este é un asunto de avances científicos, e que igual levan unha pinguiña de pis nun litro de crema, non, non, non, non. Xa de antigo chéganos esta tradición de ouriñarnos por enriba. Os nosos antergos xa mexaban nas mans para que non se lle abriran traballando no campo. E vou máis alá. Hai uns anos lin que había unhas monxas en Italia que tódalas mañás, cediño, cando se levantaban, bebían un litriño da súa propia orina e polo visto estaban sanísimas. Non vou recomendar nin moitísimo menos que vos privedes a mexada, cousa que eu non faría polo do sabor (…non preguntedes!!!!…), pero si que recomendaría á xentiña que se fixera pis por enriba para lucir un pelexo ben bonito, neste mundo que tanto se deixa levar polo tema da beleza e os cosméticos e caralladas desas.

Noutra orde de cousas, debemos salientar, que cando entramos na ducha automaticamente apetece botar unha mexadiña. Acción, reacción, ducha, mexada. É así, meus reis e raíñas, e isto e algo que non podemos cambiar. Calquera acción de reprimir a nosa gaña de mexar na ducha e malísima, coma todas as represións do mundo, pero esta é unha desas que non temos por que reprimir, xa que como antes vos contei, aínda por riba ten unha vertente de saúde perfecta.

É por isto e só por isto que vos insto unha vez máis, desde estas liñas que vos escribo, a que vos fagades pis por enriba cando esteades na ducha. (…ollo, só na ducha, que se o facedes todo o santo dia iso xa e de guarrocho total!!!!)

E despídome xa por hoxe de vós, esperando que a miña opción sexa a que máis vos agrade.

Billóns de bicos para todos vós, pipol!!!!

P.D. E non quero falar da CHOIVA DOURADA, pero se e unha práctica tan estendida, por algo será.

Aaaaaaaabur!!!!

ANTÓN DEFENDE: NON MEXO NA DUCHA

Bueno bueno bueno. Teño que recoñecer que estou roto. Non dou creto. Non se poden dicir tantas barbaridades seguidas todas xuntas. Ou si, senón lede o de enriba.

Dende pequenos instáurasenos nas escolas e nas nosas casas (polo menos na miña) algo imprescindible para a convivencia: a hixiene. E todo o exposto polo meu ¿compañeiro? é antihixiénico. Supoño que estaredes comigo.

Non dubido das propiedades da urea, que son certas e comprobables, pero de aí a mexar por riba de nos ou BEBER!!! pis, pois non.

Non teño ningunha exposición que facer porque cae polo seu propio peso. As duchas normalmente son de uso colectivo e xa só de pensar en que algún porquiño coma ti. Txury, estivo a mexar intres antes de que eu proceda a precisamente todo o contrario, é dicir, limparme, pois non me colle nos miolos.

De todos os xeitos recordarei o que fas a próxima vez que vaia á túa casa.

Non mexedes na ducha, nen@s. É antihixiénico, antisaudable, en definitiva, noxento. Non atopo nin 1 só beneficio. Ademais, tanto che costa botar o mexo 30 segundos antes de ducharte, no aparatiño deseñado para tal fin? Coincidentemente soe estar ao lado da ducha…

O teu é un claro caso de vagancia e porcallada “oltugueder”. Se fas iso na ducha xa non quero nin imaxinar que farás na piscina. Pero iso é outro cantar.

O dito, peña. Non sexades porcos e comportádevos civicamente. O pis, no váter.

Feliz día para tod@s.

Bicos limpiños

Boas, queridísim@s lector@s. Gustaríame expoñer breve e sinxelamente o meu punto de vista nesta crucial bulla. E é que penso que está clarísimo que todo a mundo debería durmir coa porta pechada. Por que vamos a ver, que buscamos ao durmir? O descanso. E un mal sono é un mal descanso. Obviamente para descansar temos que ter todas as condicións perfectas tanto ambientais como corporais, non? A ninguén se lle ocorre poñerse a durmir con roupa ‘de calle’ porque precisamente existen roupas adecuadas para tal fin. Ou sen roupa, claro. E por que son roupas axeitadas para durmir? Pois porque non entorpecen o sono fisicamente. Son roupas cómodas, normalmente de algodón ou similar para axudar na transpiración e quentiñas para manter unha boa temperatura corporal e evitar así que en calquera movemento despertemos por incomodidade da vestimenta.

Pois o mesmo ocorre coas condicións ambientais. Unha habitación perfecta para un sono perfecto sería unha habitación absolutamente ás escuras, sen absolutamente ningún ruído, e a uns 21 ou 22 graos de temperatura aproximadamente. Con estas condicións se non dormes é porque a túa conciencia non cho permite…

O único xeito que temos de insonorizarnos e illarnos da luz e do son e acadar estas condicións ideais, é pechando a porta. É dicir, creando unha atmosfera propicia para o descanso que é o fin último do sono. Así que branco e en botella… leite.

Por outra banda está a intimidade. Penso que a ninguén que por casualidade visite a vosa casa coa porta do dormitorio aberta lle agradará ver a un ser humano en posturas imposibles, emitindo sons irreproducibles (os que o fagan) ou ensinando a saber que partes do seu corpo. Non. Non é de recibo.

Penso que non fai falla dicir nada máis. Penso que é tan potente e tan obvia a miña ponencia que xa non me estendo máis. Só quero desexarvos un feliz verán e que pechedes a porta ao durmir, non vaia ser que as hordas mosquiteiras lles dea por abandonar o salón e decidan aterrar nos vosos corpos serranos.
A gozar, rapaces/zas.
Bikos calorosos.

TXURI DEFENDE: PORTA ABERTA

Bla, bla, bla, bla, bla, bla…

Que lingua tes, rapaz, debes de ter a túa moza encantada. (…pensa mal e acertaras!!!!…)

Ben, despois de ler toda esta verborrea, que mais ca unha defensa da porta pechada, parece unha tese sobre o sono exposta perfectamente polo “polo” aquel dos colchóns “Lo Mónaco” , si home, como se chamaba, aquel que dicían que estaba liado con Jordi “Caracrater”, o de “Moros y cristianos”, como era, cona… Ah!!!! Constantino Romero!!!! Ben, pois iso, que moito trilirili e pouco tralarala. (…coma sempre!!!!…)

Eu pola miña parte vouvos explicar o porque de durmir coa porta aberta. Lonxe de que a miña opción hoxe este chea de estraños estudos sobre do sono, o que debo dicir para defender a miña postura, e que durmo coa porta aberta por varios motivos, que son:

1º) Que me agonían un pouco os espazos pechados. E o de durmir nunha habitación completamente pechada dáme un pouco de repelús.

2º) Que teño escarallado o termostato do corpo humano. E é por isto que soamente pensar que vou ter que pasar a noitiña nun recinto pechado no que se acumula a calor humana da xente que alí pernocta, xa me eleva uns graíños a temperatura, e me entran uns calores que pa’que!!!! (…e por isto tamén que durmo absolutamente en pelotas, que a min o tema ese dos pixamas paréceme unha mariconada…).

3º) Por que me da a gaña!!!! (…síntoo, pero hoxe estou un pouquiño mackoy, así que achantade se non queredes que vos revente a boca!!!!…)

4º) Que non teño nada que esconder, así que o que pasa na miña “habita”, estou seguro que e o que pasa nas “habitas” de toda a xentiña do mundo. E de que tedes medo? De que vos pillen “chingando” ou que? Home, que tampouco estou a dicir que fagades un numeriño de cara a galería, poñéndovos na fiestra, pero que tampouco pasa nada, que “chingar” “chinga” todo o mundo, así que a “chingar”.

En resumo, que o de durmir coa porta pechada é un agobio do copón, e por isto insto a “tout le monde” a que abra as portas da súa habita, para que non cheiren as habitas, para acabar con eses infectos redutos de espazos prohibidos que se lle presupón as portas pechadas, por isto e por moito máis avogo pola defensa das portas da “habita” abertas.

Gracias!!!!

(…arrecarayo, que fino que estou hoxe!!!!…)

Mil bicos, meus reis. Catromil bicos, miñas raíñas!!!!

Unha bulla máis gañada, e con esta xa van dúas. O meu corazón esta cheíño de ledicia, e, como non, vou entonar o que se esta a converter no meu particular berro de guerra:

PAPÁ ESTA ENRIBA DE MAMA!!!!

E como non, antes de nada, lanzo un saudiño a tódolos navegantes que por aquí pasan a deixar os seus votiños coma si dunhas xerais se tratara. Bicos fortes para vos, Rocío, Silvia e Castaño.

Ben, o tema que hoxe nos ocupa non e outro que:

COLACAO vs NESQUIK!!!!

Eu, o menda lerenda, pola miña parte o teño clarísimo:

COLACAO FOREVER!!!!

Colócao. E aquí van os meus pros:

O COLACAO, fai uns grumiños chocolateados marabillosos, que teñen moitas características agradables.

O grumiño brandiño: É un grumiño, coma o seu propio nome indica, dunha textura moi suaviña. É brandiña ate no interior da boliña e cando a metes na boca e a desfás coa lingua, espárcese por ela e polo teu padal provocando un festival de sensacións na túa boca.

O grumiño polvoso: (…non pensedes mal!!!!…) É un grumiño que posúe a curiosa característica de ser igual que “O grumiño brandiño” pero no seu interior atopamos o COLACAO intacto. Deste xeito atopamos na nosa taciña unha boliña de cacao que cando introducimos na nosa boca e se desfai coa linguiña, deixa nun principio as calidades do “Grumiño brandiño” e despois notamos un lixeiro freo que é cando o COLACAO en estado puro e seco se enfronta as nosas papilas gustativas directamente facendo que a saliva segregue a saco para paliar a sequedade que produce o COLACAO sequiño e eleva, de este xeito, á enésima potencia o pracer producido polo COLACAO, misturando, neste caso, os sentidos do tacto, gusto e olfacto dun xeito inimaxinable con calquera outro tipo de cacao en polvo. E digo do olfato tamén, porque as máis das veces cando a boliña polvosa se abre, se nese preciso momento colles aire, o polvo chega ate as túas fosas nasais e as veces che fai estornudar, e por ende, che fai rir.

Xa sei que igual é, para algúns, un pouco coñazo o ter que estar a bater o cacao un pouco de tempo, pero non vos resulta tamén relaxante o soniquete que se produce polo bater da culler na taciña? Poderiamos dicir entón que o COLACAO tamén estimula o sentido do oído.

Logo poderiamos dicir que o COLACAO, e un producto que estimula os sentidos. Fagamos un repasiño:

* Tacto: Cando coa nosa lingua espertamos o pracer do cacao en polvo en forma de “Grumiño polvoso”
* Gusto: Porque o saborciño do COLACAO e un deses sabores de toda a vida que nunca esqueces.
* Olfacto: Cando chega ás nosas fosas nasais.
* Oído: Cando remexemos o leite co cacao para misturalo, iso si, deixando grumiños.
* Vista: Porque o COLACAO e un produto que ate o comes cos ollos.

Así que por todos estes motivos, eu declárome diante de todos vós COLACAÍSTA.

Hala, meus reis, aquí vos deixo con AnZonY e que gañe a opción máis votada, como debe de ser na democracia que ZAPPING é un pouco.

Mil bicos, meus bens!!!!

Ánzony: NESQUIK

Ola rapaces e ola Txuri!
Paupérrima exposición. Segues a vender fume, rapaz.
Antes de nada quero dicirlle a parte de lectores que me acusaron pouco menos que de pepeísta por atacar os teus argumentos antes de expoñer os meus, que a cousa vai así. Unha semana un ataca e o outro rebate e a semana seguinte do revés.

Unha vez aclarado isto, reafírmome. Que pena de exposición. Que forma de forzar e –coma sempre- de darlle ao persoal un baño de manteiga e argumentos que queren e gustan de ouvir, ou sexa, demagoxia barata.

Pero vamos a ver, meu rei. A ti non che gusta o colacao. A ti gústanche os grumos! Porque xa me dirás, en vez de aproveitar –como tiñas- a oportunidade que se che brinda para falar marabillas do colacao, fasnos unha pormenorizada relación da grumoloxía, que por outra banda é o defecto máis grande que ten o colacao e que non é capaz de superar despois de máis de 50 anos. E mira que o intentaron! Que si colacao instantáneo, que si baticao, que si fresquicao, que si super-cao-cara-cao. Na de na.

Por outra banda a min faime moita gracia porque parece como se ao beber o Nesquik non interviñeran os 5 sentidos. Ao mellor é que ti bebes polo cu –con todos os meus respetos, claro- pero vamos, non hai nin unha soa característica propia dos sentidos das que ti expuxeches que non ocorra tamén co Nesquik a non ser a do tacto, pero claro, o tacto do colacao é grumoso-asqueroso e o do Nesquik suave como a seda.

Non quería deixar pasar tampouco o punto de:
…” si nese preciso momento colles aire, o polvo chega ate as túas fosas nasais e ás veces che fai estornudar, e por ende, che fai rir”…
Pois vale. A partir de agora sei que me enfronto a un masoquista que cando está de baixón se mete unha raia de ácaros e gramíneas para subir a serotonina. Así vai Galiza…

Moi boa por outra banda esa xogada de poñer a tirita antes da ferida cando dis que si, efectivamente, que é máis rápido o Nesquik. Que ti vas polo colacao!!! Non me fagas o meu speech, home.

Porque a iso vou eu.Nesquik.
O Nesquik é un producto propio da vida moderna que vivimos. A era dos chips, da velocidade, de internet, dos avións e das mil imaxes por minuto. E é que simplemente botando un par de cucharadiñas no leite, remexemos a mistura, e xa temos o pracer listo para beber en apenas 2 segundos. Listo para gozar.
Non imaxino aos lectores pelexando dúas horas cun produto para desfrutalo.

E outra cousa. A vantaxe máis vantaxe de tódalas vantaxes é que se pode preparar frío non, xeado!
Quería eu verte a ti chegando da praia asfixiado coa túa xente agardando abaixo por ti –coma sempre- e preparándote un colacao frío. Non baixas dos quince minutos ata telo listo nin de coña.
Co Nesquik colles o leite frío frío, bótaslle unhas cucharadiñas e quedas saciado de vez.

E xa para rematar, quería meterme un pouco coa marca (coa túa , claro). O colacao é unha marca imaxe do franquismo máis rancio, cun logotipo no que se ve a explotación da muller africana e que en vez de progresar se aferra a esa imaxe clasista de só alimento dos campións. Por favor! Aínda por riba collen como exemplo a Rafa Nadal, o tío máis pijo e corto de mente que houbo en moito tempo no deporte do estado, bueno, despois de Raulito.
Nesquik é unha marca moderna moi achegada a tódolos rapaces sen distinción, sexan campións ou non. Para nós (Nesquik) tod@s son campións/onas.
E penso que con isto chega.

En fin, que nada, que para ligar a través de internet ben vales, pero para expoñer… aínda che queda moito. E por certo, revisa o teu resultado das bullas porque a min non me saen as contas.
Mando un bico chocolateado, fresco e rápido para tódolos lectores, incluída Ari, que no teu afán de seguir co flirteo rociísta, deixaches de lado.

Gracias a tod@s.